Krótkim wtrętem – nie mam pojęcia dlaczego youtube w osadzonych playerkach wskakuje na poziom jakości 240, który jest po prostu żałosny, dlatego proszę o przełączenie na 360 zaraz po odpaleniu. W przypadku ścieżki audio stanowi to znaczącą różnicę.

Akcja gry miała miejsce w Vegas, jej czas zawierał się w godzinach nocnych. Na samą rozgrywkę zaplanowałem następujące sceny:

• rozmowa w barze (wprowadzenie i zawiązanie akcji)
• negocjacje z inną organizacją przestępczą
• trochę biegania po mieście
• wizyta u informatora
• zebranie grupy i wyjazd z miasta

Scena w barze miała za zadanie rozpocząć sesję. Powietrze ciężkie od dymu papierosów, zapachu alkoholu wymieszanego z potem całkiem dobrze nadawało się na wprowadzenie graczy w klimaty Vegas. Poszukiwanie muzyki dla tego fragmentu nie było potrzebne, akurat w trakcie formowania jednego z bohaterów przewinął się motyw, który pasował tu idealnie, szkoda więc było go nie wykorzystać. Po wprowadzającej rozmowie Johna z jednym z NPC wywiązuje się mała bójka, którą przerywa pojawienie się drugiego z graczy, gangersa Mitch’a oraz jego motywu muzycznego. Jak na razie idzie szybko i bez wysiłku :)

Kolejną sceną była negocjacja z Yakuzą, a właściwie renegocjacja, bo dotyczyła nowych warunków wywiązania się z umowy, którą szef graczy zawalił, a z której jakoś trzeba się wywiązać (nawet dzieci wiedzą, że Yakuzie nie wolno podpadać). Potrzebny jest więc motyw Wielkiej Złej Organizacji, bezwzględnej, nieustępliwej i opanowanej. Do głowy szybko trafia mi skojarzenie z organizacją Shinra z FF VII, chwila guglania, i już można odsłuchać motyw muzyczny z gry, który dobrze pasuje do sceny.

Dalszą częścią gry było swoiste bieganie po mieście (a właściwie po dzielnicy należącej do mafii graczy), szukanie NPCów i prowadzenie rozmów. Ponieważ zwykłe „to doszliście, to znaleźliście, to szukacie i trafiacie” jakoś nigdy nie przemawiało do mnie jako gracza poprzez straszną kompresję czasu i zniszczenie klimatu jakichkolwiek działań, chciałem podrzucić graczom kawałek, który pozwoliłby jakoś odzwierciedlić upływ czasu, poczuć fakt, że muszą się nachodzić i nagadać, bez teleportacji narratorskiej i „przklikiwania” kwestii jak w cRPG, ale też bez sztucznego wymuszania opisów spacerów. Siedząc dalej w soundtracku FF VII po dobraniu poprzedniego utworu pomyślałem, że może i na tą scenę coś się znajdzie. Z kilku potencjalnych kandydatów trafił się ten kawałek, który moim zdaniem spełnił swoją rolę na sesji:

Po paru rozmowach przed graczami zaczyna się klarować ich przyszła misja. Jednak zwykli NPC nie wiedzą wszystkiego, od tego jest specjalny informator, działający w obrębie ich organizacji. Człowiek mieszkający wśród stosów teczek, starych archiwów, książek oraz połatanych i cudem zreanimowanych komputerów. Specyficzne miejsce, przepełnione szumem komputerów, stukotem klawiatur i zgrzytem szafek; w powietrzu unosi się kurz podświetlany przez rządek monitorów. Kojarzy mi się podobny motyw w starym dobrym Falloucie, więc przeskakuję kolejne utwory z soundtracka… bingo! Kolejna scena odfajkowana :)

Na sam koniec pozostało zebrać całą grupę w jednym miejscu, spotkać się z szefem, ustalić ostateczne cele misji, priorytety, sprzęt który będzie potrzebny i ewentualnych pomagierów, którzy mieliby wspierać graczy. Samo w sobie jest to słabą wskazówką jakiej muzyki użyć w tej scenie, więc trzeba spojrzeć na to z nieco innej perspektywy – noc już się skończyła, świt zastał graczy wśród stert teczek u informatora, teraz zaś rozbudza się dzień, miasto wraca do życia, słońce podgrzewa stalowe truchła czegoś co przed kataklizmem było wieżowcami. Teraz jest znacznie lepiej, łatwiej zobrazować muzycznie ten opis niż samą dyskusję z szefem. Lekka nutka ożywienia w muzyce też byłaby mile widziana by zmotywować graczy wyruszających w trasę. Przeczesanie playlisty zaowocowało tym utworem:

To w zasadzie miał być koniec sesji, na sam finał przygotowałem tylko krótki opis drużyny opuszczającej Vegas w małym zmotoryzowanym konwoju, w rozpalonym powietrzu nagrzanej słońcem autostrady. I wtedy spotkała mnie miła niespodzianka ze strony jednego z graczy w postaci puszczonego z telefonu „cichaczem z pod stolika” utworu:

Cóż mogę powiedzieć, to sprawiło mi dużo radości i zamknęło naszą sesję :)

Na sam koniec kilka wskazówek w kwestii wyszukiwania utworów:

• szukajcie tytułów które oparte są o podobny, bądź pokrewny świat – w przypadku Neuroshimy, jak to już wcześniej wspomniałem, może to być Fallout, bądź Midgar z FF VII; wiele utworów które nie są stricte tylko symfonicznym boostem nadającym epickiego wydźwięku bądź romantycznego nastroju, w jakiś sposób do ów realiów nawiązuje, warto więc czasem poświęcić im trochę uwagi
• przesłuchujcie soundtrack w całości – czasem przypadkiem trafia się na utwór, który nieźle wpasowuje się klimatem w daną scenę, warto więc wtedy posłuchać jeszcze kilka sąsiednich kawałków – skoro w sesji sceny mogą być pokrewne klimatem, to czemu by nie skorzystać z faktu, że być może dwa czy trzy utwory na playliście dalej może czekać na nas to, czego potrzebujemy
• jeśli akcja w trakcie sceny jest „nijaka” i trudno ją zobrazować na polu muzycznym, zwróćmy uwagę na otoczenie, czas, ludzi wokół – równie dobrze mogą oni stanowić podporę muzyczną do sytuacji w jakiej są gracze

Tyle na dziś, dziękuję za uwagę i zapraszam za tydzień :)

Dorzucam także paczkę utworów, które zdarzało mi się użyć gdy Mitch pojawiał się w centrum uwagi, ale także wszystkim tym, którzy sami kiedyś potrzebowaliby utworów dla jednośladowych twardzieli:

Niestety lepszej dostępnej wersji na youtube brak, polecam wygooglanie na własną rękę.

Potem przyszła kolej na naszego mafiozo. John miał być bezlitosnym draniem, ostro dającym w gaźnik zarówno prochami jak i alkoholem, ot typowy skurwiel stojący na najwyższym szczebelku jednej z mafijnych drabinek. Postać niełatwa, jednak taka jakiej gracz sam chciał. Mieszanka brutalności i dramatyzmu człowieka który rządzi i którego szanują i boją się wszyscy poza nim samym. Dobranie utworu dla kogoś takiego nie było proste, pierwsze co mi się nasunęło na myśl to muzyka rodem z filmów noire.
Michał Lorenc – Ulice londynu

W trakcie poszukiwań odpowiedniego utworu gracz zmienił koncepcję postaci. John miał być mafiozo nieco innym niż standardowy bandzior. Miał być człowiekiem z wizją, który chce ogarnąć cały ten burdel jakim jest mafia w Vegas i ucywilizować go. „Zła nie unikniesz, ale możesz nad nim zapanować” stało się kwestią przyświecającą wszystkim działaniom Johna. Gracz sam wybrał sobie motyw, który całkiem dobrze oddaje bohatera wizjonera, dając nadzieję, że w tym szaleństwie jest metoda.

Dalej był zabójca, perfekcjonista, asasyn kalibru 9mm, Namida. Z jednej strony śmiertelnie skuteczny i finezyjny w wykonywaniu zleconych mu przez przełożonych egzekucji, z drugiej borykający się z problemami własnej przeszłości, zwłaszcza tymi, które okryte są całunem frustrującej tajemnicy. Potrzebny był więc kawałek podkreślający opanowanie, fach i profesjonalność, lecz także wewnętrzną niepewność i niepokój. Moja propozycja na motyw główny została przyjęta z aprobatą:

Na sam koniec został najtrudniejszy przypadek, jakim był Astarot, chemik pochodzący z Missisipi zajmujący się farmaceutyką. Przeżycie dzieciństwa w tym toksycznym szambie dodaje postaci trochę ponurego nastroju, tym bardziej, że Astarot wywędrował aż do Vegas w poszukiwaniu środków, które pozwolą mu na kontynuowanie dzieła ojca – badań farmaceutycznych dzięki którym mógłby on przeciwstawić się chorobom otaczającym postapokaliptyczną codzienność. Propozycji które podsunąłem graczowi było wiele:

Ostatecznym wyborem okazało się:

Co w sumie biorąc pod uwagę późniejszą grę całkiem dobrze oddaje bohatera.

Każdy w drużynie znalazł swój motyw muzyczny, co pozwoliło graczom dobrze zżyć się z kreowanymi przez nich postaciami. Nie muszę chyba wspominać ile satysfakcji dało im pojawienie się w trakcie ważnej dla danej postaci sceny motywu muzycznego przeznaczonego właśnie dla tej postaci. Mistrzowie! Pozwólcie swoim graczom poczuć się jak w filmie, gdzie znajomy utwór oznajmia wszystkim złym gościom o tym kto właśnie nadchodzi skopać im tyłek, gdzie wielki finał jest okruszony melodią wiktorii, gdzie bolączki postaci nie są tylko banalnymi kwestiami, lecz wspartymi muzycznie i emocjonalnie problemami, które odbijają się na całej rozgrywce. Pozwólcie bohaterom zabrzmieć.

Zgodnie z prośbą zaprzyjaźnionego MG, który chciałby popróbować na swoich sesjach gry z podkładem muzycznym, na pierwszy ogień idzie „podstawowe zaplecze muzyczne” do Neuroshimy. Mówiąc o podstawowych zasobach warto by się skupić nad najczęściej pojawiającymi się w grze motywami – owszem, dobieranie indywidualnych i „dedykowanych” scenom utworów jest jak najbardziej mile widziane, niemniej zacznijmy od ogółu – do których można zaliczyć sytuacje takie jak podróż, pobyt na otwartej przestrzeni, walka, ucieczka, eksploracja scenerii czy odgórna narracja historii. Motywy te nieustannie pojawiają się podczas gry, niezależnie od settingu czy systemu, lecz aby dobrze się sprawowały podczas gry, trzeba pamiętać w jakim świecie gracze się znajdują. Dziś skupmy się na Neuroshimie.

Trzeba pamiętać o tym że Neuroshima to przede wszystkim spalona ziemia. Ponura wizja świata wypalonego głowicami nuklearnymi, wyprażonego niszczycielskim słońcem i skażonego wyziewami Molocha. Nie można zapominać o nowych sąsiadach, jakimi są wszelkiej maści popromienne czy molocho-pochodne mutanty, zgraje dzikich zwierząt, zmechanizowane monstra i wreszcie zwykli szarzy ludzie, którzy wszelkimi sposobami trzymają się przy życiu. Już sama narracja o dowolnych wydarzeniach w tym świecie jest wystarczająco przygnębiająca i zasługuje na własny podkład. Czemu więc nie skorzystać z utworu który właśnie w tym celu został stworzony?

Warto w tym miejscu nadmienić, że soundtrack z Fallouta to po prostu podstawa dla każdego kto prowadzi sesje w klimatach postapo z muzyką – kompozycje Marka Morgana po prostu genialnie oddają klimat świata który przeszedł zagładę, dlatego sam korzystam z nich często i gęsto.

Kolejną sytuacją która jest częstym motywem w Neuroshimie jest wędrówka. Świat jest wielki a wszelkie środki transportu czymś co zostało utracone – tylko nieliczni szczęściarze mogą sobie pozwolić na posiadanie samochodu, a tylko najbogatszych stać na paliwo. Każdy przeciętny wędrowiec to po prostu włóczęga, który może polegać tylko na własnych nogach, stąd nieporównywalnie dłuższe i trudniejsze są wędrówki w świecie Neuroshimy niż w naszym. Gracze powinni odczuć nie tylko znużenie i zmęczenie, ale także ogrom świata – tutaj odległości nie liczy się w przesiadkach na lotniskach lecz, jak dawniej, w dniach potrzebnych na przebycie drogi. Mistrzu, pozwól bohaterom poczuć się jak ziarnka wobec morza, niech poczują ogrom otaczającego ich świata.

Co z sytuacją, gdy miejsce do którego trafiają gracze nie jest zbyt przyjemne? Jak wzbudzić dyskomfort graczy przetrzymując ich na skażonych bagnach, zrujnowanym mieście czy w pobliżu placówek molocha? Same słowa nie zawsze trafiają do graczy, nie zawsze wywołują właściwe uczucia. W tym aby gracze poczuli się nieswojo pomogą nam kompozycje Lustmord’a.

Jego twórczość również polecam wszelkim miłośnikom Neuroshimy. Mnóstwo kawałków w stylu ambient, ciężkich, mrocznych, ocierających się o surrealizm.

Innym, dającym najwięcej zabawy motywem jest element potyczki. Dajmy graczom zapał, motywację, wzbudźmy w nich chęć walki, rozpalmy ogień. W zależności od sytuacji, jeśli jest to jedna z tych scen, w których gracze mają przewagę, nie są pod wielką presją a jest po prostu okazja wyszaleć się, dajmy im coś co podbuduje ich pewność siebie.

Jeśli zaś walka jest sporym ryzykiem, kule zalewają ich strumieniami, trzeba ostro się kryć i szybko podejmować trudne decyzje – podbudujmy napięcie, niech poczują, że sytuacja jest poważna.

Ostatnim motywem na którym chciałbym się skupić jest ucieczka. Nie jest to proste do odegrania. Możemy graczom powtarzać, że gonią ich zwiadowcy Molocha, że depcze im po piętach banda fanatyków, gotowa wybić ich do nogi, lub niebezpieczny mutant, z którym gracze nie mają szans w bezpośredniej konfrontacji. Jednak muzyka potrafi świetnie zrobić to, czego nam potrzeba – wzbudzić napięcie, podkreślić beznadziejność sytuacji, zmotywować graczy do odpowiedniego zachowania.

Powyższy kawałek świetnie się do tego celu nadaje, chwile wytchnienia pozwolą graczom na wybór drogi, złapanie oddechu i sprawdzenie czy nikogo nie brakuje, jednak powracający motyw nieustannie wywiera presję i nie pozwala na relaks. Jest też wystarczająco długi, by odegrać odpowiednio scenę ucieczki.

Na tym koniec na dziś. Gratulacje dla tych, którzy przebrnęli do końca, powodzenia dla tych, którzy podejmą się prowadzenia z muzyką. Szczególne podziękowania należą się dla Cravena – jego wsparcie i porady pomogły mi przy wielu muzycznych sesjach, on też namówił mnie do rozpoczęcia tego cyklu. Mam nadzieję, że moje wypociny będą przydatne :)

Słyszałem piąte przez dziesiąte o prostej składni Pythona, a Randall jak zwykle ujął to w typowy dla tego komiksu sposób, więc gdy pierwszy raz zobaczyłem ten pasek po prostu miałem niezły ubaw. Do czasu gdy sam siadłem do nauki Pythona.

Moje zdanie o nim zmieniło się kompletnie. Tak, można nauczyć się go w jedną noc. Tak, pisanie w nim kodu jest bajecznie proste, żeby nie powiedzieć – banalne. I tak, kodowanie znowu jest przyjemnością. Zwłaszcza po kilku latach spędzonych z Javą.

Nanofikcja – cytat z „Nobilis” corebook R. Sean Borgstrom

Koniec oswajania tabletu – powrót po długim okresie nieużywania go nie był aż tak trudny, co więcej udało mi się znaleźć całkiem wygodny programik graficzny który elegancko się sprawuje – co widać na załączonym obrazku (w linku download do wersji hi-res).

Na horyzoncie pojawia się nowy projekt dla naszego teamu który prawdopodobnie będzie wybijał się priorytetem. Sytuacja powinna się nieco rozjaśnić w najbliższym czasie, niemniej będzie to konkretny projekt za wymierne korzyści.

Na sam koniec nowy, jeszcze ciepły obrazek: